Mijn werkgever is ROC de Leijgraaf, afdeling Educatie in Uden. Educatie verzorgt ten eerste cursussen aan (jong)volwassenen die leiden tot HAVO of VMBO-t diploma’s ten tweede inburgeringscursussen voor buitenlanders en verder allerlei cursussen voor over het algemeen laag opgeleide autochtone volwassen Nederlanders. Als docent Duits en NT2 in de volwasseneneducatie heb ik een afwisselend bestaan. 50% van de werktijd gaat op aan lestijd, de rest wordt gevuld met voorbereiding en nazorg, vergaderen, deskundigheidsbevordering (studiedagen op school en in het land) en men krijgt taken die vallen onder de titel 'coördinatie en beheer'. In mijn geval is dat het mentoraat van twee NT2 - groepen, (NT2 = Nederlands als tweede taal in het kader van het inburgeringstraject voor nieuw- en oudkomers) en Internationalisering - het EU-programma dat scholen, docenten en studenten, cursisten in staat stelt om ervaringen uit te wisselen, van elkaar te leren, dus internationale conferenties bezoeken, internationale stages regelen, e-mail projecten organiseren etcetera.
Ik heb een fantastische baan, maar werk me uit de naad, waar mijn huisgenoten soms niet zo blij mee zijn. Meestal twee avonden per week werken, aansluitend aan een hele werkdag en de volgende ochtend om 9 uur weet paraat, is een nadeel, want vermoeiend, zeker voor iemand van mijn leeftijd (52) maar het betekent ook dat je soms dagdelen overdag vrij bent.
Een ander nadeel is, dat er in het onderwijs bijna geen promotiekansen zijn. Als beginner word je ingeschaald, je krijgt je periodieke verhogingen, maar qua salaris omhoogschieten is bij de overheid en zeker bij het onderwijs (altijd geldgebrek) vrijwel uitgesloten. Er wordt redelijk, maar niet vorstelijk verdiend. Daar staat tegenover dat er altijd onderwijsgegeven wordt en dat je baan niet gauw op het spel staat als er economische tegenwind is. Een vaste aanstelling was in mijn geval iets waar ik lang op heb moeten wachten.
|
